سیارات تاتوئانی قابل سکونت هستند!

کاوش دورترین و تاریک‌ترین عضو منظومه شمسی
خرداد ۷, ۱۳۹۶
ساروس ۲۲
خرداد ۱۳, ۱۳۹۶
نمایش همه

سیارات تاتوئانی قابل سکونت هستند!

تاتوئان (Tatooine) نام سیاره‌ای است که در فیلم جنگ ستارگان وجود داشت و نکته‌ی جالب درباره‌ی این سیاره آن بود که دارای دو خورشید بود! به کمک ابزارهای رصدی پیشرفته از جمله تلسکوپ فضایی کپلر (متعلق به ناسا) دانشمندان موفق به کشف منظومه‌های دوستاره‌ای شده‌اند که اکثر آن‌ها سیارات بزرگ و گازی دارند. این سوال ذهن دانشمندان را برانگیخته که آیا یک سیاره‌ی زمین مانند می‌تواند در چنین منظومه‌ای حامی حیات باشد یا خیر. پاسخ مثبت است و با توجه به تحقیقات صورت گرفته در مرکز ارتباطات مجله‌ی نیچر، چنین سیاره‌ای تنها زمانی می‌تواند سکونت‌پذیر باشد که در فاصله‌ی مناسبی از دوستاره‌ی مادر قرار داشته و در این صورت می‌تواند آب موجود در سطح خود را تا مدت‌ها داشته باشد. دو دانشمند از آزمایشگاه پیشران جت ناسا، مدلی را برای سیاره‌ی سیستم ستاره‌ای کپلر ۳۵ طراحی کرده‌اند. در واقعیت این دو جفت ستاره (Kepler 35A & 35B) میزبان یک سیاره به نام Kepler 35b هستند؛ یک سیاره‌ی غول که ۸ برابر زمین بزرگی دارد و در مداری معادل ۱۳۱٫۵ روز زمینی به دور ستارگانش در حال گردش است. طبق این مدل اثرات گرانشی مربوط به سیاره و ستارگانش چشم‌پوشی شده و با در نظر داشتن مقادیر زیادی آب بر روی آن، سعی شده که تغییرات آب و هوایی و فصلی این سیاره، وقتی که هر سال بر روی آن ۳۴۱ الی ۳۸۰ روز باشد، مورد آزمایش قرار گیرد. در مطالعات سیارات فراخورشیدی صحبت از منطقه‌ای به نام منطقه‌ی حیات یا ناحیه‌ی قابل سکونت است که طبق تعریف به فاصله‌ای اطلاق می‌شود که سیاره می‌تواند از ستاره‌ی خود داشته باشد و بر روی آن آب مایع یافت شود، اما در چنین سیستم‌های دوستاره‌ای منطقه‌ی حیات به فاصله‌ی گفته می‌شود که سیاره از مرکز جرم دو ستاره داشته باشد. برای پیچیده کردن قضیه حتی می‌توان اشاره کرد که یک سیاره در سیستم دوستاره‌ای هرگز مدارهای دایروی و بیضوی ندارد، بلکه مدار آن طوری است که سیاره مداوم به دور ستارگانش تلوتلو می‌خورد و این اثر ناشی از اندرکنش گرانشی بین ستارگان و سیاره است.

محققین با استفاده از شبیه‌سازی‌های صورت گرفته توسط مدل Kepler 35b دریافتند که دمای سطحی چنین سیاره‌ای به شدت در طول روز و شب تغییر می‌کند. این مورد دقیقا مشابه چیزی است که در بیابان‌های زمین روی می‌دهد و رطوبت هوا در آن نقش موثری دارد؛ اما با نزدیک شدن به ستاره‌ی مادر (در منطقه‌ی حیات) تقریبا دما روی سطح سیاره به یک میزان ثابت میل می‌کند و دلیل آن این است که بخار آب موجود در اتمسفر سیاره می‌تواند بیشتر مقاومت کند و به عنوان یک سپر در مقابل ستاره، شرایط جوی را به صورت متعادل نگاه دارد. در واقع سیارات با فاصله گرفتن از منطقه‌ی حیات تبدیل به گلوله برفی می‌شوند و هر چقدر به ستاره نزدیک‌تر باشند همانند زود پز خواهند بود که مثال بارز آن سیاره‌ی زهره است. تصور می‌شود سیاره‌ای آبکی همانند زمین در چنین سیستم‌های دوستاره‌ای آسمانی صاف‌تر داشته باشد و ابرهای کمتری بر روی آن دیده شود. تحقیقات در این زمینه توسط تیم تلسکوپ فضایی کپلر همچنان ادامه دارد.

منبع

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *